ROZPOZNAWANIE DZIECI UZDOLNIONYCH

Jesteś tu: » Strona główna » PEDAGOG SZKOLNY » ROZPOZNAWANIE DZIECI UZDOLNIONYCH

       Ustalenie, czy dziecko jest uzdolnione, to zadanie trudne, długie i wymagające rozpoczęcia w możliwie najwcześniejszym wieku. Należy pamiętać, że każde dziecko jest inne i powinno być traktowane z pełnym respektem do swojej indywidualności.

      Rodzice i nauczyciele powinni orientować się, jakie zachowania dzieci są oznaką uzdolnień. Warto zapoznać się z ogólną charakterystyką dziecka uzdolnionego, bowiem już na podstawie wstępnej obserwacji można stwierdzić, że jest ono „inne". Te właściwości są prawidłowościami rozwojowymi dziecka uzdolnionego i nie powinny wzbudzać niepokoju dorosłych.

 

SFERA  INTELEKTUALNA

  • Ø Zadaje mnóstwo pytań, szybko pojawiają się pytania abstrakcyjne, np. u 2-latka na poziomie 4-latka, a u 8-latka na poziomie 15-latka.
  • Ø Potrafi być zawzięte w pogoni za wiedzą i szybciej niż rówieśnicy wychwytuje to, co istotne. Interesuje się tym, co niezwykłe i niekonwencjonalne.
  • Ø Gdy ma do wyboru odpoczynek przed telewizorem czy lekturę, bez wahania wybierze książkę.
  • Ø Zagłębia się w interesujące zagadnienia, szybko opanowuje terminologię danej dziedziny.
  • Ø Wykazuje koncentrację na interesującym zadaniu /zapomina nawet o porze posiłku/.
  • Ø Swoistą cechą jest ciągłe niezadowolenie ze swoich osiągnięć, ogromna ambicja, perfekcjonizm, ale też zajmowanie się dwiema rzeczami naraz, co nie wpływa jednak na efekt pracy. Nauczyciele mogą skarżyć się, że dziecko nie uważa i przeszkadza w czasie lekcji.

 

OSOBOWOŚĆ

 

       Dziecko uzdolnione wykazuje głęboką wrażliwość na cudze i własne uczucia, niesprawiedliwość i nieszczęścia /jest wysoko empatyczne/. Dużo czasu spędza na marzeniach. Jest wrażliwe na krytykę- nie przyjmuje uwag, nawet uzasadnionych. Ma silną potrzebę osiągnięć i jest żądne pochwał, przy czym nie umie / na początku/ radzić sobie z niepowodzeniem. Ma poczucie humoru, tak zwane subtelne wyczucie ironii i lekki „czarny" humor, który zauważa i docenia. Ten ironiczny humor źle działa na dorosłych i może być odbierany jako przejaw arogancji i wyniosłości.

 

FUNKCJONOWANIE  SPOŁECZNE

 

       Dziecko uzdolnione świetnie odnajduje się w starszym od siebie towarzystwie. Zwykle wcześnie wykazuje zdolności przywódcze, ma skłonności dominatywne, co powoduje, że nie zawsze cieszy się popularnością wśród rówieśników. Nie jest to jednak regułą i zmienia się z wiekiem.

      Okres dorastania przechodzi ciężej. Jest bardzo krytyczne w stosunku do siebie, obniża się jego ciekawość i aktywność poznawcza, co znajduje odzwierciedlenie w drastycznie niskich wynikach w nauce. Mogą pojawić się nawet trudności szkolne.

       Posiada wysoką wrażliwość moralną, jest idealistą z dużym poczuciem sprawiedliwości. Potrafi bronić „ważnych spraw" w sposób bardzo przekonujący, nie dba przy tym o opinię otoczenia.

 

Opracowanie: szkolnastrona.pl