UCZEŃ Z NADPOBUDLIWOŚCIĄ PSYCHORUCHOWĄ

Jesteś tu: » Strona główna » PEDAGOG SZKOLNY » UCZEŃ Z NADPOBUDLIWOŚCIĄ PSYCHORUCHOWĄ

 

UCZEŃ Z NADPOBUDLIWOŚCIĄ PSYCHORUCHOWĄ

 

  • §  Zna zasady, ale nie potrafi zastosować ich w codziennym życiu, ma problemy z zaplanowaniem i zorganizowaniem zajęć.
  • §  Może wiele osiągnąć w dostosowanych do własnych potrzeb warunkach.
  • §  Żyje w świecie tysiąca bodźców-ciągle coś go rozprasza i odciąga od wykonywanego zadania. W związku z tym, najważniejsza sprawa to spokojne i konsekwentne postępowanie oraz regularny tryb życia i ustalony system wymagań.
  • §  Może pracować krótko- zaburzenia uwagi powodują szybkie odrywanie się od zadania.
  • §  Każda sytuacja trudna-przerastająca możliwości ucznia-powoduje wzrost pobudzenia.
  • §  Powinien być często angażowany w tok lekcji-wzbudzi to jego zainteresowanie i właściwie ukierunkuje aktywność.
  • §  Trzeba go systematycznie przyzwyczajać do finalizowania każdej rozpoczętej czynności.
  • §  Warunkiem niezbędnym do odpowiedniej pracy jest zachowanie spokoju i rozsądku, aby niepokój i ruchliwość ucznia nie udzieliła się nauczycielowi.


 

NAJWAŻNIEJSZE TECHNIKI W PRACY Z DZIECKIEM NADPOBUDLIWYM:

 

  • §  właściwe usadzenie ucznia (pierwsza ławka), mało liczny zespół klasowy,
  • §  skuteczność wydawania poleceń-jasny, konkretny komunikat, szczegółowe określenie zadania,
  • §  dostosowanie zadań do możliwości ucznia-jedno zadanie w jednym czasie, dodatkowy czas na wykonanie, sprawdzanie wiedzy, a nie umiejętności koncentracji,
  • §  ustalenie zasad obowiązujących ucznia-jasne stawianie granic,
  • §  praca z zachowaniami niepożądanymi, wzmacnianie samooceny-angażowanie ucznia w prace na rzecz klasy i szkoły,
  • §  ustalenie konsekwencji i egzekwowanie ich- w razie złamania umowy,
  • §  zapewnienie dużej ilości wzmocnień pozytywnych- więcej nagród niż kar, unikanie krytykowania, zwracanie uwagi na pożądane zachowania,
  • §  wyznaczanie niezbyt odległych celów- określenie sposobu ich realizacji,
  • §  systematyczne wdrażanie do finalizowania każdego zadania- systematyczna kontrola, przypominanie o obowiązkach,
  • §  po każdych zajęciach ruchowych należy zastosować relaksację- ćwiczenia wymagające skupienia i spokoju,
  • §  odnoszenie się do ucznia z cierpliwością i wyrozumiałością- akceptacja tego, że niewłaściwe zachowanie wynika z nieumiejętności kontrolowania swojego zachowania, a nie ze złośliwości.

 

ADHD – ZESPÓŁ NADPOBUDLIWOŚCI PSYCHORUCHOWEJ

 

Okres niemowlęcy i przedszkolny

 

Według niektórych specjalistów cechy zespołu są widoczne już u niemowląt w postaci wzmożonej drażliwości, mniejszego zapotrzebowania na sen i zaburzeń łaknienia, a w momencie, gdy dziecko zaczyna chodzić dołącza się nadmierna ruchliwość. W wieku przedszkolnym zaobserwować można u dziecka typowe cechy nadpobudliwości (wzmożona ruchliwość, impulsywność). Takie przedszkolaki preferują zabawy ruchowe, gonitwy siłowanie. Często działają w sposób ryzykowny i niebezpieczny. Trudno jest na tym etapie zbadać poziom uwagi dziecka, dlatego też nie można jeszcze postawić pełnej diagnozy ADHD.

 

Okres szkolny

 

Rozpoczęcie nauki w szkole dla dzieci z ADHD jest bardzo trudnym momentem, gdyż stawiane są mu wymagania niełatwe, a nawet niemożliwe do spełnienia (siedzenie w ławce, skupienie uwagi przez 45 min., hamowanie reakcji emocjonalnych, współdziałanie w grupie). Niemożność sprostania wymaganiom otoczenia, odbierania najczęściej negatywnych sygnałów na temat własnej osoby powodować może wystąpienie u dzieci objawów zaburzeń emocjonalnych (nerwic, agresji). Dzieci nadpobudliwe zostają wyobcowane z grupy rówieśniczej z powodu licznych konfliktów wynikających z braku empatii z ich strony oraz postaw egocentrycznych. Mimo to poszukują one stale kontaktu i chcą się z kimś zaprzyjaźnić, a wszystkie niepowodzenia w tej sferze powodują, iż dzieci mogą czuć się mniej szczęśliwe i mieć zaniżoną samoocenę.

Okres dojrzewania

Objawy ADHD utrzymują się u około 70% w wieku dojrzewania. W okresie dojrzewania objawy nadpobudliwości psychoruchowej zmieniają się. Znika nadruchliwość na rzecz wzmożonego napięcia i niepokoju emocjonalnego. Utrzymuje się impulsywność, kłopoty z koncentracją, skłonność do ryzykownych zachowań i poszukiwania wrażeń. W zachowaniu młodych ludzi może pojawić się skłonność do kłamstwa czy kradzieży oraz postawy opozycyjno – buntownicze. U 25% osób z ADHD w okresie dojrzewania rozwija się osobowość antyspołeczna.

Dorosłość

30-50% osób z ADHD ma objawy aż do dorosłości. U osób takich utrzymują się głównie zaburzenia koncentracji uwagi. Dorośli z nadpobudliwością mogą być spostrzegani jako trudni we współżyciu partnerzy oraz niesumienni, mimo kwalifikacji i wykształcenia, pracownicy.

 

Jak przebiega diagnozowanie ADHD?

 

Właściwe zdiagnozowanie zespołu nadpobudliwości psychoruchowej powinno odbywać się wielopłaszczyznowo z uwagi na konieczność wykluczenia obecności występowania u dziecka innych czynników natury medycznej, emocjonalnej lub środowiskowej, które mogą powodować zbliżone objawy. W przypadku stwierdzenia ADHD powinna być postawiona diagnoza psychologiczna i medyczna (pediatra, psychiatra dziecięcy, neurolog dziecięcy)

 

 

 

 

 

Opracowanie: szkolnastrona.pl