ZABURZENIA ZACHOWANIA

Jesteś tu: » Strona główna » PEDAGOG SZKOLNY » ZABURZENIA ZACHOWANIA

Zaburzenia zachowania cechują powtarzające się i utrwalone wzorce zachowania aspołecznego, agresywnego, buntowniczego. Zachowania te powodują poważne przekroczenia oczekiwań i norm społecznych dla danego wieku.

 

Typowe przykłady:

  • częste bójki,
  • wagary,
  • ucieczki z domu,
  • tyranizowanie innych,
  • okrucieństwo wobec ludzi i zwierząt,
  • częste, gwałtowne napady złości,
  • kłamstwa,
  • zachowania buntownicze, prowokacyjne,
  • trwałe i poważne nieposłuszeństwa,
  • podpalenie.

Jeśli te zachowania są dostatecznie silnie wyrażone i pojawiły się w okresie dłuższym niż pół roku, wystarczają do rozpoznania zaburzeń zachowania.

 

Przemoc:

  • naruszenie praw osobistych, ubliżanie słowne, poniżanie,
  • wykorzystywanie przewagi,
  • wywoływanie szkód (materialnych, fizycznych, urazów psychicznych)

 

Agresja:

  • łamanie przepisów (praw ucznia), zakłócanie porządku,
  • dzikie harce, wygłupy,
  • świadome naruszanie dyscypliny,
  • odmowa i robienie na przekór,
  • przeklinanie (agresja słowna),
  • tyranizowanie (bardzo blisko przemocy),
  • dyskryminacja,
  • groźby użycia przemocy,
  • wandalizm,
  • bójki,
  • ataki na nauczycieli,
  • użycie broni

 

 

 

NIEDOSTOSOWANIE SPOŁECZNE

 

Pojęcie niedostosowania społecznego nie jest jednoznacznie określone. Jest ono zjawiskiem, które interesuje nie tylko pedagogów, ale także psychologów, psychiatrów, socjologów, prawników. Jest definiowane jako:

  • stan wewnętrzny jednostki, który wyraża się na zewnątrz różnymi formami reakcji na bodźce, stan ten może ulegać zaostrzeniu lub złagodzeniu,
  • negatywny stosunek jednostki do warunków społecznych: powszechnie uznanych i przyjętych norm społecznych, uznanych wymogów określonych zwyczajami, obyczajami, zasadami i przepisami prawnymi,
  • zaburzenie charakterologiczne o niejednokrotnych objawach spowodowane zewnętrznymi lub wewnętrznymi warunkami rozwoju, wyrażające się wzmożonymi, długotrwałymi trudnościami w dostosowaniu się do normalnych warunków społecznych i realizacji zadań życiowych danej jednostki.

/Jan Kropiwnicki, Natalia Han-Ilgiewicz, Maria Grzegorzewska/

 

Niedostosowanie społeczne w poszczególnych przypadkach można uznać za chorobę. W świetle nomenklatury przyjętej przez Światową Organizację Zdrowia przyczynami choroby mogą być nie tylko czynniki organiczne-psychiczne, ale także społeczne. Pojęcie choroby nie jest w psychiatrii zdefiniowane jednoznacznie.

 

Można wyróżnić trzy grupy wśród niedostosowanych społecznie:

  • grupa skrajnej aspołeczności, grupa jednostek najtrudniejszych i najgroźniejszych dla otoczenia,
  • grupa z zachowaniami depresyjnymi, zaliczyć tu można dzieci bardzo ciche i źle dostosowujące się,
  • grupa przejawiająca wrogość względem otoczenia.

 

Skrajne niedostosowanie społeczne objawia się najczęściej w ogólnej postawie dziecka, w nonszalancji, arogancji, w niechlujnym wyglądzie i zaniedbaniu, w cynizmie, bezczelności, w złośliwym intryganctwie i nieopanowanej agresywności. Są jednak dzieci, u których występują pewne objawy jako cechy dominujące: kłamstwo, kradzieże, włóczęgostwo, agresywność, zaburzenia seksualne. Dziecko takie w sposób ewidentny narusza porządek prawny i dyscyplinę społeczną: nie uczy się, nie pracuje, spożywa alkohol, pali papierosy, narkotyzuje się lub odurza, dokonuje ucieczek z domu, przebywa w środowisku przestępczym.

Opracowanie: szkolnastrona.pl